หลังจากที่เสียน้ำตากับการเรียนไปหลายลิตร บัดนี้ เริ่มมีดวงตาเห็นธรรมแล้วแหละ การที่คนเรารู้สึกเหนื่อย ล้า เสียใจกับเรื่องใดๆๆก็ตาม ไม่มีใครทำให้เราให้เสียใจหรอก มีแต่เราที่ทำกับตัวเอง ไม่มีใครสั่งให้เราทำอะไรได้ นอกจากเราจะสั่งตัวเอง ดังนั้นเวลาที่เรารู้สึกไม่มีความสุข เสียใจ โกรธหรือเกลียด ไม่ใช่เพราะใครแต่เป็นตัวเราสั่งตัวเอง ลองคิดดีๆๆๆ มองไปรอบๆๆๆๆตัว รอบตัวเราจะมีทุกสิ่งทุกอย่าง มีสิ่งที่ทำให้เรามีความสุข มีเสียงหัวเราะ มีร้องไห้ มีน้ำตา มีความสบายใจ หรือความหนักใจ มีทั้งคนที่หวังดี หรือแม้แต่คนที่หวังร้าย ดังนั้นตัวเราเองเป็นผู้เลือก ว่าจะรับสิ่งไหนและจะปฏิเสธสิ่งไหน จะแบกรับสิ่งไหน หรือปล่อยวางสิ่งไหน ถ้าเราเลือกที่จะแบกรับความทุกข์ เราก็จะทุกข์ ถ้าเราเลือกความสุข เราก็จะมีความสุข ถึงแม้ความทุกข์จะวิ่งเข้าหา ถ้าเราไม่สนใจความทุกข์นั้นก็ทำอะไรเราไม่ได้ ถ้าเราคิดว่าการเรียนมันยาก อุปสรรคมันเยอะ ชีวิตในการเรียนก็จะมีแต่ความยุ่งยาก มีแต่อุปสรรค เพราะในสมองหรือความคิดเราจะคิดถึงแต่อุปสรรค เจอนั่นก็อุปสรรค เจอนี่ก็ปัญหา แล้วความสุขจะมาจากไหน ปัญหาจะแก้ได้ยังไง ถ้ายังคิดแบบนี้ต่อไป ก็จะไม่มีความสุขในการเรียนเลย แต่ถ้าเลือกคิดแต่สิ่งดีๆๆๆๆ ปัญหาที่เคยมองว่าใหญ่ ก็จะกลายเป็นเรื่องเล็ก เพราะเราไม่ได้ใส่ใจ ไม่ได้เอาใจเราไปยึดติด เมื่อเรามองปัญหาเป็นเรื่องเล็ก เราจะสามารถหาทางออกได้ดีกว่า เพราะเราจะเห็นภาพรวมได้มากกว่า เนื่องจากดวงตาและหัวใจของเราไม่ได้ถูกปิดกั้นด้วยปัญหา ดังนั้นเรามาเปลี่ยนวิธีคิดกันเถอะ จะได้ใช้ชีวิตที่อยู่บนโลกอันแสนวุ่นวายนี้ได้อย่างมีความสุข>>> "เปลี่ยนความคิดชีวิตก็เปลี่ยน" เห็นด้วยกันไหมคะ 5 5 5
ปล.
ขอบคุณป๊าและม๊า ที่ให้กำลังใจตลอดเวลา ที่ยอมทนนั้งฟังมิ้นบ่นเป็นชั่วโมงๆๆๆๆๆๆ ถึงแม้จะไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่บ่นออกมาก็ตาม
ขอบคุณพี่จิที่คอยกำลัง ไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม ทำให้เราคิดนอกกรอบจากความคิดเด็กๆๆได้ ทำให้เข้าใจว่าผู้ใหญ่เค้าคิดอะไรกัน 5 5 5
ขอบคุณเบสที่พร้อมลุยทุกที่อยากไปไหนขอให้บอก เบสไปได้เสมอ ขอบคุณมากๆๆๆ
ขอบคุณอรที่แวะมาให้กำลังใจใน hi5 บ่อยๆๆๆ
ขอบคุณเพื่อนๆๆๆที่ทนเรียนด้วยกันทุกคน ทำให้เข้าใจ ว่าทุกคนก็เจอปัญหาและรู้สึกเหมือนกัน
สุดท้ายนี้ขอขอบคุณตัวเองที่เข้าใจตัวเองและไม่ทำร้ายตัวเอง ขอบคุณที่ทำให้ชีวิตมีความสุขขึ้นอีกเยอะ มีความคิดที่โตขึ้นอีก และเข้าใจสัจธรรมชีวิตเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งข้อ^_^
จานประทับใจป่ะ 55+